Dżungla ucichła w chwili, gdy ją zobaczyli. Ogromna anakonda rozłożyła się na ścieżce, jakby spadło na nią coś o wiele gorszego niż natura.

Jej ciało było groteskowo spuchnięte w jednym miejscu, rozciągnięte do granic możliwości. Strażnicy krążyli, a strach narastał. To wybrzuszenie nie było jedzeniem. To była wiadomość. A kiedy je przekroili… Ciąg dalszy…

Pracowali w napiętym, bezgłośnym rytmie, w powietrzu gęstniały wilgoć i strach. Oczy węża były zamglone, jego ciało już stygło, ale ta straszliwa opuchlizna zdawała się pulsować w ich umysłach.

Jeden ze strażników śledził wybrzuszenie drżącymi palcami, wyczuwając dziwny, sztywny kształt pod łuskami. To nie była zaokrąglona krzywizna dzikiej zdobyczy. Była kanciasta, niewłaściwa, jak coś wciśniętego tam, gdzie nigdy nie powinno się znaleźć.

Kiedy nóż w końcu przebił skórę, rozszedł się kwaśny odór, który niemal ich odepchnął. Ostrożnie pociągnęli, tnąc powyginane ciało, aż tajemnica w środku zaczęła się ujawniać. Najpierw błysk jaskrawej syntetycznej tkaniny. Potem metal, poszarpany i poskręcany. Plecak, na wpół rozpuszczony. But z wciąż zawiązanymi sznurowadłami. A pod tym wszystkim nieomylny zarys ludzkiej ręki, sięgającej ku powierzchni, która nigdy nie nadejdzie.