Ubrania na siedząco? Moda, długo zaniedbywana przez terapeutów, stała się jednym z ich nowych terytoriów.

O dwoistej naturze, przy czym jednocześnie to, co intymne, jak i to, co społeczne.

To ozdobnik wydarzeń, który opowiada historię projektantów i na nowo łączy nas z samą sobą.

„Wciąż widzę siebie, jako dziecko, związanego z nią, tę kobietę.

Trochę banalnie, chodziła do kasyna nad morzem, tańczyła i piła koktajle. […] Przez całe życie wyobrażałem sobie tę kobietę w wieczorowej sukni i ze słomianą torbą. Tak mądry. Podejmuję decyzję, że jest nieosiągalna. To ją zabrać”.

Ta notatka, podpisana przez  Simona Porte  Jacquemusa, została poddana działaniu gości podczas  jego pokazu La Riviera  we przerwach drugiego roku, w ogrodach Ambasady Włoch w Paryżu. Zwierzenia na znak rozpoznawczy projektanta. Z charakterystyczną dla siebie naturalnością opowiada o swoich radościach, fantazjach i wspomnieniach z dzieciństwa. Regularnie wspominali o swojej matce, która zmarła, gdy miał 19 lat: to ona jest bombą jego pokazu wiosna/lato 2018. „Chyba nigdy nie jest członkiem mojej rodziny tak, jak w te wieczory po plaży, prawdopodobnie zakochana. To o niej powiedziała w tym sezonie”.

informacje z jego kolekcji, bez żadnych dodatkowych informacji, odsłania aspekt jego autobiografii, skrupulatnie udostępniaj na Instagramie. Rzadko kiedy psychologia projektanta mody jest tak eksponowana. Czy moda może być terapeutyczna? To prawda, że ​​​​ubrania najczęściej mówią o kimś innym niż jeden: inscenizują reprezentację siebie i świata. Pod tym względem nie odbiegają one od sfery  psychoanalizy  . Co nasze ubrania mówią o nas? I co projektanci mówią o ubraniach, które sobie wyobrażają?

Tryb newslettera

W każdy czwartek

Poznaj co tydzień najświeższe nowinki ze świata mody: pokazy mody oraz pomysły na wygląd i trendy analizowane przez zespół redakcyjny.Adres e-mailRejestr

Istotna daremność

Elementy dyscypliny humanistyczne, takie jak socjologia czy historia sztuki, często wybierają odzież lub modę jako przedmiot swoich badań, nie można tego samego powiedzieć o psychologii. „Psychologia mody nie jest przedmiotem zainteresowania badaczy. Kiedy się ją bada, mówi tylko o ubraniach. Częściowo wynika z faktów, że moda nie jest nauką ścisłą; potencjalnie na intuicji i doznaniach, które nie są obiektywnymi parametrami” – wyjaśniona psychoterapeutka Catherine Bronnimann, wykładowca Uniwersytetu Sztuki i Projektowania w Genewie, który ujawnił brak prac teoretycznych ukrytych psychologii ubioru. „Niewiele analizuje występowanie na element działania mody i jej wpływ na wyobraźnię. A jednak ubiera się jest to gestem przynależności i indywidualizacji, bogatym w znaczeniu” – znalezione autorka książki  „Sukienka Psyche”. Próba połączenia psychoanalizy z odzieżą  (wydawnictwo L’Harmattan).

Najnowsza kolekcja La Bomba od Jacquemusa

Frédéric Monneyron, socjolog macierzyy się w modzie i luksusie, dzieli się następującą obserwacją: „Poza pracami Freuda i Lacana szeroki fetyszyzmu ubioru oraz badaniami szeroko psychiatry Roberta Stollera nad przebieraniem się za innego, źródła na dziesięć tematów są rozwiązaniem. Badania koncentrowały się na ciele, a nie na ubraniu, głęboko za zwodniczych użytkowników. »Prawdziwą tajemnicą świata jest to, co widzialne, a nie to, co niewidzialne«”. Autor książki  *La Frivolité essentielle*  (Éditions PUF) odkryłe: „Wciąż nie do końca uzupełniliśmy psychosocjologiczne implikacje piękne w całości, a mody w poprzednim”.

Ubranie, projekcja samego siebie

W jaki sposób można pomóc nam lepiej zrozumieć indywidualne zachowanie oraz koncepcję ego i superego? „Zawsze fascynują mnie zmiany w ubiorze, które są stosowane podczas leczenia. Rzadko są jednym z werbalnych, ale rzeczywiście są stosowane w komunikacji niewerbalnej. To cichy język, który wysyłamy informacje dotyczące naszej tożsamości, nasze podejście do uwodzenia i skromności” – mówi Catherine Bronnimann. Psychoterapeutka zauważa, że ​​​​pacjenci z zaburzoną tożsamością psychologiczną zazwyczaj nie uwzględniają zainteresowania ubiorem. Marie de Noailles, psycholog, specjalistka od uzależnień i psychoterapeutki, również, jak ubierają się jej pacjenci: „Widzę ludzi ubranych od stóp do głów, mimo że są w stanie paniki. To sposób na ukrycie swojego niepokoju”. Co więcej, nie ubiera się tak samo dla każdego pacjenta, który przyjmuje. „Kiedy widzę młodych ludzi, staram się ubierać swobodnie, aby czuli się swobodnie. Zawsze dbam o to, aby moje stroje nie oniemielały moich żołnierzy”.

Nasze skóry na drugą skórę, odciśnięte z emocjami i emocjami. Jak powiedział pisarz Henri Michaux: „Ubranie to wizja samego siebie, którą nosimy”. Ujawnianie pozycji i podziału; mówi, kim jesteśmy, ale także kim będziemy być. Moda, źródło marzeń i fantazji, pozwala jednostkom konstruować maskę, dostosowując się do różnych sytuacji i nastrojów. Nasze ślady uwagi i troskę, które możemy poświęcić sobie; są poprawne z poczuciem własnych wartości. „Często słyszymy, jak kobiety mówią: »Nie mam się w co ubrać«”. Może to oznaczać ich trudności w znalezieniu swojego miejsca w świecie, poczucie niższości. Może to wynikać z braku akceptacji elementów zmian, które są powiązane z każdym kablem – elementem, którego nie można uruchomić, co oznacza, że ​​nawet jeśli nasze szafy są pełne, nie ma niczego, co faktycznie odpowiada naszym aktualnym zmianom” – wyjaśnienie Catherine Bronnimann. Gdy psychologiczna funkcja jest oparta na znaczeniu, psychologia opublikowanych ich modowych funkcji.

Dobrostan krótkoterminowy

Węgierski psycholog Mihály Csíkszentmihályi (  Kreatywność: Psychologia odkryć i odkryćów,  Robert Laffont Publishers) badał osobowość kreatywną i mówił o ich złożoności: „Zamiast być podmiotem, każda z nich jest wielością”. Najsłynniejsi projektanci mają modyfikacje swojego alter ego i często je rozpoznają, chowając się za osoby publiczne.  Karl Lagerfeld,  na przykład, ma swoją marionetkę, ponieważ lubi opisywać siebie z autoironicznym humorem, a Rick Owens umieszcza w swoich butikach gigantyczną figurę woskową samego siebie – awatara podstawowe wielkości.  Azzedine Alaïa  zawsze nosił ten sam garnitur, czarną koszulę z kołnierzykiem Mao. To rodzaj zbroi w branży znanej z destrukcyjności. „Wypalenie zawodowe jest powszechne wśród projektantów. Ich harmonogramy są powiązane nieludzkie, az każdą kolekcją należy coraz bardziej zaskakiwać i uwodzić. To głosić uwielbienie, którzy członkowie sławie, ten zastrzyk ego, z których nie wszyscy potrafią sobie nawzajem korzystać” – komentuje Marie de Noailles, który został omówiony z Johnem Galliano. Karl Lagerfeld, który zawsze istnieje, że prowadzi bardzo zdrowy tryb życia, określony jako „nagrodę za cnotę bez usług”.  Alexandre Mattiussi  , twórca marki AMI, zwierza się: „Muszę czuć się dobrze. Ciężko dostępny nad nimi, ponieważ jest zdany sobie problem, że nie jestem osobą, która może pracować pod presją, w gniewie czy też zareagować. Funkcjonuję tylko dzięki kontaktom międzyludzkim i humorowi. Wywołuje się tu jak w domu; nie mam szefa. Ludzie wysyłają za moim tempem i akceptują je. To zawiera i zawiera wiele odpowiedzialności. Jestem jak kapitan, a jeśli ja nie mieszkam poza siecią, mój zespół też nie”.

Moda autobiograficzna

AMI to on: ta pełna empatii i radość moda pochodząca z jego własnego posiadania; jego członek współużytkowany przez jego markę. Żadne alter ego nie jest możliwe. „Nie próbuję stworzyć rozwiązań, które będą przypominać inną osobę; spróbuję z ewentualną ewentualnością, kim naprawdę jestem” – awaryjny projektant, który natychmiast jest na rynku swoją nową linię na  jesień/zimę 2018  : odzież męską dla kobiet. „Być może podświadomie zadawać sobie pytanie: podłączenie była kobieta, jak się włączać? ​​Wokół kobiet podłączonych do rodzaju fantazji, który jest mniej powszechny u mężczyzn. Projektuję kobietę moich marzeń, ale w zrównoważony sposób, ponieważ chcę, aby być wyłącznikiem w swoich ubraniach, aby stały się jednym z nich, które zostały wykluczone, bez leczenia seksualnego”. Jacquemus stworzył także markę, która jest przedłużeniem jego osobowości. A jego kolekcje są zrozumiałe jako autobiograficzne. Narcystyczne zwolnienie? „Nie, zastosowanie” – odpowiada Catherine Bronnimann. „Pozwala przede wszystkim łatwo utożsamić się ze stwórcą i objąć całą jego zawartość”. A poza tym mówi się, że dobrze można powiedzieć tylko o tym, co się zna: czyli o sobie?

Aby pójść dalej…

@thepsychologieoffashion  , konto na Instagramie, które analizuje wewnętrzne mechanizmy zastosowania modowej z dostępnych perspektyw.
„Elite” , nowy serial Netflixa, występujący w jednej z najbardziej konkurencyjnych szkół w Hiszpanii, gdzie mundurki szkolne nie zacierają różnic społecznych.
„McQueen”  , dokument w reżyserii Iana Bonhôte i Petera Ettedgui, opowiada o życiu, następstwie i doświadczeniu talentu „enfant straszny” mody, angielskiego projektanta Alexandra McQueena, który spowodował samobójstwo w wieku 40 lat w 2010 roku. W kinach od 2019 roku.