Świat naukowy pogrążył się w żałobie po śmierci wybitnej wykładowczyni. Była pionierką, której życie nierozerwalnie splotło się z Polską. Pozostawiła po sobie nie tylko wybitne prace naukowe, ale przede wszystkim świadectwo życia oddanego nauce. 

Smutne wieści z UMK
Nie żyje mentor pokoleń naukowców
Całe życie oddane Toruniowi
Smutne wieści z UMK
Smutną informację przekazały Uniwersytet Mikołaja Kopernika oraz Urząd Marszałkowski. Dr Cecylia Iwaniszewska odeszła 5 kwietnia w wieku 97 lat.

Choć dr Cecylia Iwaniszewska początkowo planowała związać swoją przyszłość z matematyką, los przygotował dla niej zupełnie inny scenariusz. W połowie lat 40. XX wieku, gdy Uniwersytet Mikołaja Kopernika stawiał swoje pierwsze kroki, młoda studentka została dostrzeżona przez legendarną prof.

Wilhelminę Iwanowską. To właśnie twórczyni toruńskiej szkoły astronomii zaproponowała jej asystenturę, wciągając ją w wir budowy nowoczesnego obserwatorium.

Mentor pokoleń naukowców
W 1959 roku dr Iwaniszewska obroniła doktorat, który stał się kamieniem milowym w jej karierze – badając rozmieszczenie gwiazd i materii pyłowej w naszej galaktyce, opierała się na własnoręcznie wykonanych fotografiach i żmudnych obserwacjach nieba. Przez kolejne 40 lat jej głos wybrzmiewał w murach UMK, gdzie jako ceniony dydaktyk kształtowała kolejne pokolenia astrofizyków. Jej autorytet sięgał daleko poza granice kraju; pełniła m.in. prestiżową funkcję przewodniczącej sekcji nauczania w Międzynarodowej Unii Astronomicznej, udowadniając, że polska nauka ma twarz kobiety z pasją.

Życie oddane Toruniowi
Mimo ogromnego dorobku naukowego, dr Cecylia Iwaniszewska nigdy nie zamknęła się w „wieży z kości słoniowej”. Była niezwykle aktywną działaczką społeczną, przez ponad dwie dekady stojąc na czele Klubu Inteligencji Katolickiej w Toruniu. Jej zaangażowanie w życie miasta było wszechstronne – od doradzania radnym przy nazewnictwie ulic, po śpiewanie w towarzystwie „Lutnia”. Marszałek Piotr Całbecki, żegnając ją, podkreślił, że miała „długie, dobre i piękne życie”. W uznaniu jej zasług, w 2017 roku została uhonorowana najwyższym odznaczeniem województwa – medalem Unitas Durat Palatinatus Cuiaviano-Pomeraniensis.